Gustaw Herling-Grudziński - biografia
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Po zakończeniu kampanii włoskiej Grudziński przeniósł się do Rzymu, gdzie kierował działem literackim „Orła Białego”, skupiając się przede wszystkim na krytyce literackiej. W 1945 roku opublikował zbiór szkiców, poświęconych zmarłym w czasie wojny pisarzom, „Żywi i umarli”. Był członkiem rzymskiej sekcji polskiego Pen Clubu, uczestniczył w organizowaniu Instytutu Literackiego i miesięcznika „Kultura”. Nie zdecydował się na wyjazd z redakcją czasopisma do Francji i wraz z żoną, malarką Krystyną Domańską, przeniósł się do Londynu.

W latach 1949-52 współpracował z londyńskim tygodnikiem „Wiadomości”. W 1949 roku rozpoczął pracę nad książką, poświęconą wspomnieniom z okresu pobytu w obozie w Jercewie, pt. „Inny świat”. Po śmierci żony, pod koniec 1952 roku, przeniósł się do Monachium i podjął się redakcji działu kulturalnego Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. W listopadzie 1955 zamieszkał na stałe w Neapolu i poślubił córkę włoskiego filozofa, L. Croce. Podjął współpracę z licznymi włoskimi pismami, a od roku 1957 do 1996 pracował jako włoski korespondent i autor esejów, opowiadań oraz komentarzy politycznych dla „Kultury”.

Kolejnymi jego dziełami były: „Dziennik podróży do Burmy” (wydanie książkowe 1983), „Skrzydła ołtarza” (Paryż 1960), „Drugie przyjście” (Paryż 1963), „Upiory rewolucji” (Paryż 1969). Od roku 1971 prowadził „Dziennik pisany nocą”, drukowany na bieżąco w „Kulturze”. Czynnie wspierał opozycję demokratyczną w Polsce (KOR, PPN) i publikacje poza cenzurą. Był także członkiem redakcji rosyjskiego pisma emigracyjnego „Kontynent”.

Gustaw Herling-Grudziński od początku twórczości interesował się zagadnieniami społecznymi i politycznymi, postrzeganymi jako narzędzia realizowania wartości w ustroju demokratycznym. Tematykę utworów skupiał wokół zagadnienia podstaw i wyznaczników człowieczeństwa, analizując problemy moralne, religijne, egzystencjalne i społeczne. W centrum uwagi pisarza znalazły się: zło, cierpienie, namiętność i sprawiedliwość. Podstawowymi formami wypowiedzi Grudzińskiego stały się esej, dziennik i opowiadanie. Od 1957 roku stałym elementem jego utworów były sztuka, architektura, rzeźba i malarstwo portretowe, pejzażowe, a zwłaszcza o tematyce religijnej, relacje między etyką a estetyką, zagadnienia metafizyczne i religijne oraz temat fatum, zła, losu, krzywdy i namiętności.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


  Dowiedz się więcej
1  „Inny świat” – hołd złożony człowiekowi i dokument degradacji człowieka
2  „Inny świat” – literatura piękna czy literatura faktu?
3  Inny świat - plan wydarzeń



Komentarze
artykuł / utwór: Gustaw Herling-Grudziński - biografia







    Tagi: